کد خبر: ۳۷۰۰۵

تاریخ: ۱۹ مهر ۱۴۰۳ - ۱۸:۴۵

کشف تغییرات غیرمنتظره در اندازه لکه سرخ‌رنگ مشتری

مشاهدات جدید تلسکوپ فضایی هابل، تغییرات غیرمنتظره‌ای را در اندازه لکه سرخ‌رنگ بزرگ سیاره مشتری نشان می‌دهند.

به گزارش ایسنا، ستاره‌شناسان لکه سرخ‌رنگ بزرگ مشتری را حداقل به مدت ۱۵۰ سال مشاهده کرده‌اند، اما همیشه شگفتی‌های جدیدی وجود دارد؛ به ویژه وقتی «تلسکوپ فضایی هابل» ناسا از نزدیک به آن نگاه می‌کند.

به نقل از فیز، مشاهدات جدید هابل درباره لکه سرخ‌رنگ مشتری که ۹۰ روز بین دسامبر ۲۰۲۳ تا مارس ۲۰۲۴ جمع‌آوری شده‌اند، نشان می‌دهند لکه آن قدر که به نظر می‌رسد پایدار نیست. داده‌های جدید نشان می‌دهند که لکه سرخ‌رنگ مانند یک کاسه ژلاتین تکان می‌خورد. تصاویر ترکیبی هابل به ستاره‌شناسان امکان دادند تا ویدئویی را از رفتار لکه سرخ‌رنگ در گذشت زمان جمع‌آوری کنند.

«ایمی سایمون» (Amy Simon) پژوهشگر «مرکز پرواز فضایی گادرد» ناسا و پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: اگرچه می‌دانستیم حرکت لکه در طول جغرافیایی کمی متفاوت است، اما انتظار نداشتیم که اندازه آن نوسان داشته باشد. تا آنجا که ما می‌دانیم، چنین نوسانی قبلا شناسایی نشده است. این اولین بار است که ما یک تصویربرداری مناسب را از لکه سرخ‌رنگ داریم. به لطف وضوح بالای هابل می‌توان گفت که لکه سرخ‌رنگ به طور قطعی به سمت درون و بیرون فشرده می‌شود و هم‌زمان با سرعت کم و زیاد حرکت می‌کند. این بسیار غیرمنتظره بود و در حال حاضر هیچ توضیح هیدرودینامیکی برای آن وجود ندارد.

هابل هر سال مشتری و سایر سیارات بیرونی منظومه شمسی را در پروژه «OPAL» به سرپرستی سایمون رصد می‌کند، اما این مشاهدات جدید متعلق به یک پروژه اختصاص‌داده‌شده به لکه سرخ‌رنگ بود. سایمون گفت: وقتی از نزدیک نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که چیز‌های زیادی روزبه‌روز در حال تغییر هستند. این تغییر شامل مشاهدات نور فرابنفش است که نشان می‌دهد هسته متمایز طوفان زمانی درخشان‌تر می‌شود که لکه سرخ‌رنگ در بزرگ‌ترین اندازه خود در چرخه نوسانی باشد.

«مایک وانگ» (Mike Wong) پژوهشگر «دانشگاه کالیفرنیا برکلی» (UC Berkeley) و از پژوهشگران این پروژه گفت: با شتاب و کاهش سرعت، لکه سرخ‌رنگ به جریان‌های باد در شمال و جنوب خود فشار می‌آورد.

پژوهشگران امیدوارند که در آینده تصاویر واضح دیگر هابل، پارامتر‌های دیگری را شناسایی کنند که علت اصلی نوسان را نشان دهند.

این پژوهش در «The Planetary Science Journal» به چاپ رسید.