کد خبر: ۳۵۹۲۲

تاریخ: ۱۰ مهر ۱۴۰۳ - ۱۰:۴۰

رفتار عجیب مورایس؛ لطفا مرا اخراج کنید!

جدا از عملکرد ضعیف سپاهان بی‌تفاوتی‌های ژوزه مورایس غیرقابل تحمل شده است.

روزنامه همشهری نوشت: شرایط سپاهان خوب نیست. کم‌کم حوصله همه از دست ژوزه مورایس سر رفته و او در حال تبدیل شدن به بی‌ثمرترین پروژه بلندمدت فوتبال ایران است. ۳فصل از حضور مورایس در سپاهان می‌گذرد، اما این تیم هنوز موفق نشده کیفیتی در خور آن همه هزینه ارائه کند.

شاید جایگاهی که امروز سپاهانی‌ها برای خودشان متصور بودند، جنگیدن برای قهرمانی در آسیا یا حتی حضور موفق در جام‌جهانی باشگاه‌ها بود، اما حالا در عمل باید هفته دوم لیگ سطح‌۲ آسیا را پشت سر بگذارند و تازه در همین شرایط هم حرف‌های سرمربی پرتغالی این تیم، به سوهان روح تبدیل شده است.

ژوزه مورایس پیش از بازی هفته اول لیگ قهرمانان مقابل الوحدات گفته بود نتوانسته فیلم مسابقات حریف اردنی را به‌دست بیاورد و بنابراین بدون هیچ شناختی راهی این کشور خواهد شد. همان موقع هم این اظهارات عجیب بود، چرا که در عصر فناوری، دستیابی به فیلم مسابقات تیم‌های حریف هیچ کار سختی نیست.

به هر جهت سپاهان آن بازی را باخت و حالا باید پذیرای استقلال تاجیکستان باشد، اما مورایس باز هم به شکلی غیرمنتظره و باور نکردنی همان حرف‌ها را تکرار کرده است: «اخیرا لیگ قهرمانان آسیا باکیفیت‌تر شده و ارتقا یافته است. متأسفانه تنها مشکل این بود که دسترسی به اطلاعات و بازی‌های رقیب نداشتیم. نمی‌توانم راجع‌به حریف چیزی بگویم، چون به فیلم بازی‌هایشان دسترسی نداشتم. فقط مطمئنم تیم خوبی هستند.»

بسیار روشن است که شما تنها با چند کلیک خیلی ساده می‌توانید به ۵۰ مسابقه اخیر استقلال تاجیکستان دست پیدا کنید، اما مورایس چنین نمی‌کند و همچنان حرف‌هایی می‌زند که حتی برای آماتورترین مربیان ایرانی هم قفل است. عجیب‌تر اینکه وقتی به او تذکر می‌دهند وحدت هنانوف سابقه بازی در استقلال تاجیکستان را دارد و می‌تواند اطلاعاتی به کادرفنی بدهد، او در پاسخ می‌گوید: «چشمان وحدت که چشمان من نیست!»

رفتار‌های مورایس روزبه‌روز این گمان را تقویت می‌کند که گویا او دنبال برکناری از سپاهان و دریافت تمامی حق و حقوق خود است. مرد پرتغالی در ۲سال اخیر همه کار کرده تا به این نقطه برسد؛ مدام خودش را به باشگاه‌های مختلف پیشنهاد کرده و حتی در همین تابستان گفته شد دیگر به اصفهان باز نمی‌گردد. نهایتا، اما او آمد و چه آمدنی؛ سردرگم، بی‌انگیزه و شاید منتظر یک حکم شیرین اخراج! باز خدا کند ما اشتباه کرده باشیم.