کد خبر: ۱۳۳۹۶

تاریخ: ۰۹ فروردين ۱۴۰۳ - ۱۵:۱۸

رمضان در سفرنامه‌های جهانگردان اروپایی

یکی از مهم‌ترین ماه‌های عبادت و راز و نیاز با خدا در میان مسلمانان، به‌ویژه ایرانیان، ماه مبارک رمضان است. ماهی که مسلمان تا ساعت ها دست از خوردن و آشامیدن با میل اراده شان می کشند. این ماجرا مورد توجه جهانگردانی قرارگرفته که در این ایام به ایران سفر می کردند و روایت های جالبی داشتند.

بهاره خسروی در همشهری آنلاین نوشت: ماه مبارک رمضان ماهی که در آن برای رسیدن به آرامش جسم و جان و بهره‌مندی از لطف و مرحمت بیکران الهی، مردم از بسیاری امور روزمره زندگی، از جمله خوردن و آشامیدن و...، دست می‌کشند تا پاداش شیرین خداوند در روز عید فطر بعد از ۳۰ روز عبادت نصیب‌شان شود.

در این بین، آداب و آیین‌های روزه‌داری در تهران از نگاه و توجه جهانگردان خارجی دور نمانده و آنها که در این ایام به تهران سفر کرده بودند، اغلب از ویژگی‌های این ماه مبارک در نوشته‌های خود یاد کرده‌اند. «هانری رنه دالمانی»، تاریخ‌نگار فرانسوی، در سفرنامه خود به نام «از خراسان تا بختیاری» به آداب روزه‌داری و مهمان‌نوازی ایرانیان در ماه رمضان اشاره کرده و نوشته: «ایرانیان عادت دارند که در ماه رمضان یکدیگر را مهمان کنند. پس از خوردن شام به شب‌نشینی می‌پردازند و با انواع تفریحات خود را سرگرم می‌کنند. اشخاصی که مایل به گرفتن روزه نباشند باید طوری رفتار کنند که کسی از عمل آنها آگاه نشود. البته چنین عملی هم به‌ندرت اتفاق می‌افتد. سادات به‌قدری دقیق هستند که حتی آب دهان خود را هم فرونمی‌برند. مثلاً مردی با دامن قبا صورت خود را پوشانده بود تا مبادا پشه یا مگسی در دهانش داخل شود و روزه‌اش را باطل نماید.»

نوبویوشی فوروکاوا، افسرژاپنی که دردوره ناصرالدین شاه به تهران سفر کرد، در سفرنامه‌اش در باره حال و هوای ماه رمضان نوشته است: «از اعیاد دینی، عید پایان ماه رمضان است که آن را فصل روزه می‌گویند و ماه نهم سال در تقویم اسلامی است. در این ماه بود که به تصریح کتاب مقدس مسلمانان، قرآن بر حضرت محمد (ص) نازل شد. در این ماه که رمضان خوانده می‌شود، مردم همه در روز می‌خوابند و هنگام عصر بلند می‌شوند. هر روز غروب در مرکز شهر توپ می‌اندازند تا زمان افطار را خبر بدهند. مردم به شنیدن صدای توپ از خواب برمی‌خیزند و غذا می‌خورند و سپس به تلاوت قرآن و خواندن نماز می‌پردازند. در نیمه‌شب دوباره غذا می‌خورند و شب را به روز می‌رسانند و با دمیدن سپیده صبح دوباره می‌خوابند.»

ژان شاردن، جهانگرد معروف فرانسوی، نیز در قسمتی از سفرنامه‌اش به اهمیت روزه‌داری میان پادشاهان صفوی اشاره دارد: «شاه برای آنکه در ماه رمضان در تهران باشد سفر قزوین خود را لغو کرد.»